RAMBO: Bilgisayarın belleği nasıl gizli bir radyo vericisine dönüşür?

Hava boşluğu nedir?

Bazı bilgisayarlar o kadar hassas veri tutuyor ki hiçbir ağa bağlanmıyor. Kablo yok, Wi-Fi yok, Bluetooth yok, çoğu zaman USB girişi bile kapalı. Buna air gap (hava boşluğu) deniyor: Bilgisayarla dış dünya arasında fiziksel olarak boşluk var. Askerî sistemler, nükleer tesisler ve bazı bankacılık altyapıları böyle korunuyor.

Bu yalıtım kusursuz değil. 2010’da ortaya çıkan Stuxnet, hava boşluklu sanayi sistemlerine virüslü USB bellekler üzerinden ulaşmıştı. Yani içeri girmek mümkün. Asıl zor soru şu: İçerideki zararlı yazılım, topladığı veriyi ağ olmadan dışarı nasıl gönderecek?

RAM nasıl verici oluyor?

Ben-Gurion Üniversitesi’nden Mordechai Guri yıllardır bu soruya cevap arıyor. Eylül 2024’te yayımladığı RAMBO çalışması, Better Stack’in kısa videosuyla yeniden gündeme geldi.

Fikir şöyle: İşlemci bellekten veri okuyup yazarken RAM yongalarından ve aradaki bağlantılardan elektrik akımı geçiyor. Bu akım, belleğin saat hızına bağlı frekanslarda zayıf bir elektromanyetik yayılım üretiyor. Makaleye göre DDR4 ve DDR5 gibi hızlı ve geniş bellek yolları daha güçlü yayılım yapıyor.

Zararlı program bu yayılımı kasıtlı olarak kontrol ediyor:

• Belleğe yoğun okuma ve yazma yaptığında sinyal var, yani 1.
• Bellek boşta kaldığında sinyal yok, yani 0.

Buna on-off keying (aç-kapa anahtarlama) deniyor, radyo iletişiminin en basit biçimi. Hızlı aktarımda bitler, alıcının senkronu kaybetmemesi için Manchester kodlamasıyla gönderiliyor. Karşı tarafta bir yazılım tanımlı radyo (SDR) ve sıradan bir anten sinyali yakalıyor, çözüyor ve bitlere geri çeviriyor.

Ne kadar uzaktan, ne kadar hızlı?

Makaledeki deneyler üç Intel masaüstü bilgisayarda yapıldı:

• Yavaş modda (saniyede yaklaşık 100 bit) sinyal 7 metreden hatasız alındı.
• Hızlı modda (saniyede yaklaşık 1000 bit) etkili mesafe 3 metreye düştü.
• 128 bitlik bir parola hızlı modda saniyenin onda birinde, 4096 bitlik bir RSA anahtarı birkaç saniyede gönderilebiliyor. Klavye vuruşları anlık sızdırılabiliyor.
• Program bir sanal makinenin içinden çalıştığında da hata oranı %1’in altında kaldı.

Videonun başlığı “duvarların ardından” diyor, ama makale duvar arkası için ayrı bir ölçüm vermiyor. Ölçülen şey mesafe.

Önce içeri girmek lazım

RAMBO bir sızma yöntemi değil, bir sızdırma yöntemi. Saldırganın önce zararlı yazılımı hava boşluklu bilgisayara bir şekilde sokması gerekiyor: virüslü bir USB bellek ya da içeriden biri. Bir de alıcının birkaç metre yakına yerleştirilmesi gerekiyor. Bu yüzden bu, sıradan kullanıcılar için değil, devlet düzeyinde saldırganların hedef aldığı yerler için bir tehdit.

Mantık, OpenAI ajanlarının işlemci önbelleğinden kurduğu gizli kanalla aynı: Bilgi taşımak için tasarlanmamış bir şey (orada önbelleğin hızı, burada belleğin yaydığı radyo dalgası) taşıyıcıya çevriliyor.

Nasıl korunulur?

Makale birkaç savunma öneriyor ve her birinin bedelini de söylüyor:

• Bölge kısıtlaması: Hassas bilgisayarların çevresinde belli bir yarıçapta hiçbir radyo alıcısına izin vermemek. NATO ve ABD’nin TEMPEST standartları bu tür elektromanyetik yayılımlara karşı tam bunu istiyor.
• Faraday kafesi: Bilgisayarı ya da odayı metal bir kalkanla sarmak sinyali kesiyor, ama pahalı.
• Bellek gürültüsü: Rastgele bellek işlemleriyle kanalı bozmak mümkün, ama bu performansı ciddi düşürüyor.
• İzleme: İşletim sisteminde ya da hipervizörde şüpheli bellek erişimlerini aramak. Makaleye göre bu, çok fazla yanlış alarm üretiyor. Bir başka yol, odadaki radyo spektrumunu özel cihazlarla dışarıdan izlemek.

Düşün

• “Ağa bağlı değil” demek bir sistemin güvenli olduğu anlamına geliyor mu, yoksa sadece saldırının daha pahalı olduğu anlamına mı?
• Kendi çalıştığın ortamda iki program arasında, sen hiç izin vermeden hangi ortak kaynaklar bilgi taşıyabilir?

Kendi cümlelerimizle yazılmış bir özettir, çeviri değildir. Tüm kaynaklar yukarıda.